این دنیا به کی وفا کرده...

غم فقدان عزیزان دردی جانکاه و جانسوز است که تا مغز استخوان انسان رسوخ می کنه و خیلی اوقات انسان را دچار تنهایی وانزوا می کنه ، هر از چند گاهی خبر فوت عزیزی خواب غفلت را از سرمان می پراند و حتی شاید در زندگی مان تاثیر فراوانی بگذارد. 

من حمید را از سالهای بسیار دور وحدود اوایل سالهای 70 به این طرف می شناختم و در چندین نمایش یا در بحث فنی یا موسیقی نمایش در کنارهم بودیم حمید از آن جمله کسانی بود که تو کارش دقت زیادی به خرج می داد ، وحتی اگه از سردوستی هم با کسی کار می کرد باز هم حمید با وسواس بازیشو ارائه می کرد.البته ما آدم ها عادت داریم ، بعد از مرگ سراغ هم رو می گیریم . یادش بخیر ، ولی خودم بعضی وقت ها که با اون صحبتی از سر دلتنگی می کردم دلش برای بعضی از بچه می سوخت ، می گفت "مثلا فلانی حیفه ، با این جوانی و پتانسیلی که دارن ، خیلی خوب کار می کنن ولی علمشون کمه ، سوادشون رو نمی برن بالا ". یادمه روزهایی اولی که حمید از میان ما رفته بود "خیلی ها مهربون شده بودن ، همه به هم احترام می گذاشتن ، می گفتن باید قدر هم رو بدونیم ، حیفه ، نگاه کنیم حالا حمید که رفته چقدر باید جای خالیش رو احساس کنیم". ولی واقعا حیف و صد حیف که اگه صد تا حمید رو هم از دست بدیم کما اینکه خیلی از دست دادیم و خواهیم داد ، باز ما قدر همدیگر رو که نمی دونیم هیچ ، تازه اکثرا نسبت به بزرگترهامون ، پیشکسوتامون و ... یه چیزی هم بدهکاریم .هنرمندان باید قدر همدیگر رو بدونند وگر نه بقول معروف: این دنیا به کی وفا کرده که حالا بخواد به هنرمندان وفا کنه. چرا تا وقتی که در کنار هم هستیم به هر طریقی که شده می خواهیم همدیگر رو زیر سوال ببریم و. همدیگه رو به بحث های کذایی بکشونیم ، بیایم تا قبل از اینکه دیر شده کمی به گذشته هامون فکر کنیم ، تنها کمی کافیه تا به خودمون بیایم ، درسته بعضی وقتا همه چیز بر وفق مراد همه نیست ، خیلی ها سنگ اندازی می کنن ولی باز ما بیایم و به هم خوبی کنیم . هر چند که تمام این حرفای من همه شاید از سر دلتنگی باشه و به درد کسی نخوره ولی حتی بعضی وقتا تلنگری کافیه تا ما رو به خودمون بیاره . بگذریم ، دلم برای تموم اون حمیدا تنگ شده . بعضی وقتا می نشینم و مرور می کنم و تموم اتفاقات رو ، یا بهتر بگیم خاطرات گذشته رو ورق میزنم ، میبینم که هیچ گاه مرگ هم نمی تونه بین انسانها جدایی بیندازه ، البته جدایی ظاهری بله ولی جدایی معنوی هرگز نتونسته و نمی تونه . البته از دست دادن عزیزان جزیی از زندگی ماست. ولی حیف که هیچ گاه درس عبرت نگرفته و قدر همدیگه رو کافی و وافی ندونسته ایم ، البته به قول قدیمی ها "مرگ حق است " و یا"مرگ شتری است که در خانه همه می خوابد" پس کاش می شد قبل از اینکه تاسف از دست دادن همدیگر رو بخوریم ، اوقات رفته را با احترام به یکدیگرجبران کنیم. چون دیر یا زود همه خواهیم رفت و ..............

به قول شاعر بزرگ ایران زمین حکیم عمر خیام:    

این سبزه که امروز تماشاگه ماست        تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست

یا مولا علی مدد